« لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكافِرينَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ سَبيلًا » « 1 » خداوند هرگز براى كافران بر مؤمنان سلطه‌اى قرار نداده است . در روايت « عمربن حنظله » از امام صادق ( ع ) چنين خوانديم : « يَنْظُرانِ مَنْ كانَ مِنْكُمْ . . . » ضمير « كم » در اين روايت شريفه اشاره به شيعه اماميّه است . در روايت مشهورى ، پيامبراكرم ( ص ) مىفرمايد : « الْاسْلامُ يَعْلوُا وَ لايُعْلى عَلَيْه » « 2 » اسلام برترين عقيده است و چيزى برتر از آن نيست . فقها علاوه‌بر مسلمان‌بودن ، شيعه‌بودن حاكم و رهبر را از ضروريات مذهب دانسته‌اند . « 3 » 3 - عدالت و تقوا عدالت ، ملكه‌اى است نفسانى كه شخص عادل را از ارتكاب گناهان كبيره و اصرار بر صغيره باز مىدارد . تقوا ملكهء خويشتندارى در برابر گناه و تمايلات نفسانى است . فرد متقى در همه حال ، بر هواى نفس خويش مسلط بوده و جز اطاعت فرمان خدا تحت تأثير انگيزه ديگرى واقع نمىشود . تقوا مقدمهء عدالت است . در كلام معصومين ( ع ) از عدل به عنوان « حياة الاحكام » ، « خير السياسات » ، « نظام الامره » و « قوام‌الرعيه » ياد شده است . « 4 » در قرآن كريم ، به صراحت بيان شده است كه امامت به ستمگران نمىرسد و افراد از اطاعت ظالمان و بى تقوايان منع شده‌اند و بهترين مردمان ، با تقواترين آنها هستند . « لايَنالُ عَهْدى الظَّالِمينَ » « 5 »

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) ، آيهء 141 . ( 2 ) - من لا يحضره الفقيه ، شيخ صدوق ج 4 ، ص 334 ، جامعه مدرسين قم . ( 3 ) - جواهرالكلام ، شيخ محمدحسن نجفى ، ج 4 ، ص 713 ، داراحياء التراث العربى ، بيروت . ( 4 ) - غررالحكم ، آمدى ، ج 7 ، باب العدل . ( 5 ) - بقره ( 2 ) ، آيه 124 .